Vele mijlpalen

Met dank aan Wouter kunnen we weer berichtjes plaatsen op de website. Vanaf nu zullen we regelmatig verslag doen van onze tocht naar de Markiezen.

De vier dagen die zijn verstreken sinds het eerste Markiezen-tocht bericht was een periode van vele mijlpalen en eerste keren, grensoverschrijdend in vele opzichten.
Allereerst passeerden we natuurlijk de evenaar. Met argusogen volgden we urenlang onze positie, snelheid en koers. ‘Gaan we de overgang naar het zuidelijk halfrond vandaag nou wel of niet halen?’ Uiteindelijk klokten we op 26 april om 21.06 uur loacle tijd (7 uur vroeger dan in NL) de 0 gr 00 min 000 breedtegraad. Geen Noord. Geen Zuid. Een seconde later is de ‘N’ een ‘S’ (south) geworden. We toasten. Trots als we zijn op onze prestatie en op Neptunus die ons goed gezind is. Zijn glaasje wijn gieten we als dank in zee. De rest van de fles maken we zelf buit, genietend van de enige alcoholische versnapering die we onszelf deze tocht toestaan.
Na een dagje rust gaat het weer los. Zuidwest  van de Galapagos bereiken we het punt vanwaar het nog exact 3.000 mijl is naar Hiva Oa. Met de snelheid van dat moment nog meer dan 30 dagen zeilen. ‘Oeps, da’s nog heel veel. En dat terwijl we er al 10 op hebben zitten. We hoopten dat we er totaal maar 30 dagen over zouden gaan doen. Dat gaat zo nooit lukken!’ We werpen een kritische blik op de windpijl op de top van de mast, schatten zonder werkende windmeter in hoeveel wind er blaast en besluiten daarop de genaker te hijsen. Een goede keuze. De snelheidsmeter, die het wel doet, schiet omhoog. Tegelijkertijd maakt de hengel een hoog gierend geluid. ‘Yes, beet! Precies op het goede moment. Onze vorige vangst is inmiddels in onze magen verdwenen. Druk met de zeilvoering hadden we alleen niet in de gaten dat ons aasvisje grote Boobies (vogels) alarmeerde. De aller brutaalste hangt nu klapwiekend met zijn vleugels aan onze vislijn. Met vereende krachten weten we hem binnen te halen terwijl hij agressief met zijn 5 cm lange scherpe snavel uithaalt naar Rob’s vingers. Met twee handdoeken over zijn kop krijgen we hem tegen de grond gewerkt. Enkele ogenblikken later kan hij bijkomen van de schrik met een vleugelpen minder en een klein wondje. Dobberend op de langgerekte deining verdwijnt hij langzaam uit beeld. Vissen willen deze dag niet meer bijten.
Stiekem had ik gehoopt wat bijzondere Galapagos bewoners tegen te komen. We gaan per slot op slechts 35 km langs het gebied. Maar behalve vliegende vis, Boobies en wel erg Nederlands lijkende meeuwen en zwaluwen zien we geen andere dieren.

Een heel ander grensoverschrijdend fenomeen is die van de tijdgrens. Als we de denkbeeldige lijn 90 graden west passeren, is 14.00 ineens 13.00 uur  waardoor we nog een uur meer van Nederland verwijderd zijn.

De evenaar, hij is in zicht!

De maan is nog niet eens helemaal vol toch lijkt het bijna daglicht door de reflectie van het maanlicht op het vlakke water. In datzelfde licht zien we de vogels die ons vergezellen als witte schimmen tegen de grijze lucht. De motor stuwt Charlie II met een gangetje van 4,5 kn richting het zuiden. Eergistern vierden we Rob’s verjaardag met een vlaggetjes slinger in de kuip en zelfgebakken bananen muffins. En er waren felicitaties via de korte golf radio. Twee maal daags hebben we via de SSB live kontakt met andere zeilers die in de buurt varen. (150 mijl noemen we ook nog in de buurt!)’s Avonds smullen we van de zelfgevangen tonijn. De grootste tot nu toe!
Heen en weer, heen en weer. De afgelopen dagen waarin we volgens het log al 950 mijl hebben afgelegd, maakten we weinig progressie. Uren en uren prachtig zeilen stuurt Charlie II alleen maar van oost naar west en terug terwijl de sterke stroming ons soms bijna terug uit duwt.
Tot gisteren. Onze 7e dag gingen we ineens als een speer de goede kant op tot de wind tegen de avond weer wegviel. Nu nog een paar uurtjes (als alles meezit) dan is er alweer reden voor een feestje. Ditmaal om Neptunes te eren bij het passeren van de evenaar!

De laatste deuren

Amper terug aan boord staat vriendin Anneloes moe en bezweet mét bepakking achter ons op de steiger. Ze heeft een lange reis achter de rug met de nodige uren wachten op het vliegveld van Panama City omdat de pick-up is misgelopen. Panama heeft gelukkig geen gebrek aan taxi’s zodat ze na een twee uur durende rit in het pikkedonker veilig in Shelter Bay Marina arriveert. Wij hebben in de tussentijd de kanaaldoorsteek geoefend door als line-handlers mee te gaan op de 34 voeter van vrienden. Anneloes is speciaal vanuit Nederland gekomen om deze taak op Charlie II op zich te nemen.
Acclimatiseren is er nauwelijks bij. De drie dagen die nog resten tot d-day zijn we druk. De voorraad moet geteld, de was gedaan, er moet bedacht worden wat we de ingehuurde crew te eten gaan geven en dat moeten we dan ook nog gaan kopen. Maar bovenal moeten we veel socializen. De uren vliegen voorbij. Terwijl ons vuile goed in het sop ronddraait, hebben we nog net tijd voor een wandeling in de dichtbegroeide jungle achter de haven waar de goed verstopte, onzichtbare apen elkaar luidkeels toe brullen dat er indringers zijn.

Alsof de chauffeur weet dat Anneloes in het donker aankwam, rijdt de bus ditmaal een extra lange route over het sluizencomplex met genoeg tijd om de omgeving op te nemen naar het inmiddels vertrouwde winkelcentrum waar vooral heel veel kleding, telefoon assecoires en andere vaak overbodige goedkope Chinese rommel te vinden is. Tijdens de rit is er maar een gespreksonderwerp: het telefoontje dat bevestigt hoe laat we door het kanaal gaan en of we er een of twee dagen over gaan doen. ‘Één’, hoor ik Rob zeggen. Yes! Geweldig! Dat is precies wat we willen. Geen extra rompslomp van mannen die een tweede nacht aan boord moeten slapen. En vergeet al die extra maaltijden niet. Ontbijt, lunch, diner, tussendoortjes. Ze verwachten of eisen soms zelfs dat ze volgens de normen van een sterrenzaak volgestopt worden. Met zoveel lekkernijen dat we zeker genoeg hebben voor die ene dag, plus nog meerdere dagen…voor het geval dat…,stappen we terug aan boord en varen in de loop van de middag naar de ‘flats’, de ankerplaats vlak voor de kanaalingang. De zijkanten van Charlie zijn daags tevoren beveiligd met in plastic gewikkelde autobanden. Zowel aan bak- als stuurboord zijn voor én achter extra lange, stevige lijnen klaargelegd die we net als de banden gehuurd hebben.


We huren op het laatste moment ook nog twee professionele krachten in. Onze Zwitserse steigerburen die als oefening met ons mee zouden gaan krijgen helaas dezelfde transit datum waardoor ze niet meer beschikbaar zijn.
‘Onze’ jongens worden in het donker op de flats aan boord gebracht waarna zij zich tegoed doen aan kant-en-klare rijst met gegrilde kip. Een vertrouwde maaltijd uit de lunchroom bij de supermarkt. Een fles picante saus plus een biertje erbij en het ijs is snel gebroken. Ze pitten heerlijk op de kuipbanken tot het onchristelijke tijdstip in de vroege ochtend waarop de adviseur aan boord wordt verwacht.

De professional met jaren ervaring in het begeleiden van schepen door dit prestigieuze kanaal stapt later dan gepland aan boord. Maar 05.00 uur is nog altijd heel vroeg als je gewend bent om pas tegen 08.00 uur uit de veren te komen. Op zijn aanwijzen varen we in de richting van de eerste sluisdeuren terwijl het gelijdelijk aan licht wordt.

Een catamaran, wat korter dan ons schip, plus een nog kleinere monohul doen hetzelfde. Vlak voor de ingang zijn we elkaar zo dicht genaderd dat beide schepen aan weerskanten van Charlie II vastgebonden kunnen worden.

Zo geclusterd gaan we de enorme metalen deuren door om vlak achter een gigantische zeeschuimer halt te houden. Vanaf de kant zijn inmiddels lijnen toegeworpen waar de lijnen van de buitenste zeilboten van ons cluster aan vastgemaakt zijn door de line – handlers op die beide boten. Nu moeten ze hun spierkracht laten zien. Want terwijl het water in een gestaag tempo de sluis vult (ca. 1 meter per minuut) gaan we de hoogte in en moeten de lijnen stukje bij beetje ingehaald worden zodat ons cluster strak in het midden van de sluis blijft liggen. Nog tweemaal schuiven we gedrieën een volgende sluis in en uit. Dan zijn we op het Gatun Lake. De buurboten worden losgekoppeld. De helft zit erop.

 

Wat hadden we er tegen op gezien maar wat viel het mee! Er doen zoveel horrorstories de ronde. Een vrouw die een vinger verloor in de week voor onze passage. Adviseurs die het eten te matig vinden en vervolgens op jouw kosten een maaltijd van ettelijke honderden dollars laten aanrukken. Inhuurkrachten die van toeten nog blazen weten. Het zijn maar een paar voorbeelden.
Wat ons betreft kunnen ze allemaal overboord. De transit van Charlie II ging volgens het boekje. Aan de Caribische kant in stappen van 9 m omhoog naar het waterpeil van het meer. 22 mijl motoren over het door weelderig groen omgeven Gatun Lake dat slechts toegankelijk is voor de schepen die door de sluizen komen. Nog even aanleggen aan de grootste boei die we tot nu toe zagen om vrije doorging te verlenen aan een schip met gevaarlijke stoffen. Dan in drie etappes de 28 m weer naar beneden geclusterd met dezelfde catamaran maar een andere monuhul.

Tegen einde van de dag gaan we de allerlaatste sluis in. Vol spanning kijken we hoe de toegang tot de Pacific zich centimeter voor centimeter opend. Wat zullen we te zien krijgen als de deuren opengaan?

Het beeld achter die allerlaatste deuren is niet heel anders dan voor de toegangsdeuren in de Carieb. Het voelt wél anders. Het besef dat voorbij de skyline van Panama City met zijn enorme wolkenkrabbers en de vlakbij gelegen Islas Perlas er vier tot zes weken niets dan water op ons wacht maakt het verschil. 19 april beginnen we aan de ca 4000 mijlen over die grote, stille Oceaan naar Hiva Oa in Frans Polynesië.

(Rob) Morgenochtend 8uur (Donderdag, 15uur NL tijd) vertrekken we en zijn we alleen nog bereikbaar via email die naar onze kortegolf radio gestuurd kan worden. En ja, we krijgen graag mail tijdens die saaie dagen.

Dat doe je door het volgende mailadres te gebruiken: PD2BUL@winlink.org

Zet wel //WL2K vooraan in het onderwerp, anders komt ie niet aan.

De komende tijd proberen we wel updates op de site te plaatsen maar die komen niet op facebook te staan. Dat gaat helaas niet. Wil je ons blijven volgen, kijk dan dus op de site www.charlie2.nl

Daar wordt ook 2x per dag onze positie geplot (om 12uur UTC en 24 uur UTC). Zie het tabblad “positie”