Marina Papeete

De laatste sirene is al uren geleden verstomd, het geluid van voorbij zoevende auto’s minder intens. Pubers met hun eeuwig blèrende soundblasters in de hand hebben hun heil elders gezocht. De bankjes onder de rieten dakjes langs de boulevard die parallel loopt aan de drukke verkeersader van Tahiti’s hoofdstad waar Charlie II met zijn neus tegen aan ligt moeten het zonder liefdespaartjes doen. Vandaag géén witte stelten met hoog opgetrokken sportsokken van een net gearriveerde cruiseboot vol Amerikaanse toeristen. Slechts een enkel Polynesisch gezinnetje, de baby volgens lokaal gebruik liggend op de meer dan stevige onderarmen van mama, slentert langzaam voorbij onderwijl turend naar de exotische vissen in het heldere water. Het is een extreem rustige zondag. Totaal anders is het een paar weken later.

‘Rrrrrrrt’, ratelt het stepje. Rrrrrrt, rrrrrrt. Rrrrrrt, rrrrrrt doen een ander stepje en een skatebord. ‘Wait for me’, krijst een hoogblond meisje. Terwijl ze met haar korte beentjes probeert de grotere kinderen bij te houden, wippen haar vlechtjes op en neer op de cadans van de steiger. Ze is overduidelijk afkomstig uit Europa, waarschijnlijk Denemarken of Noorwegen. Wie denkt dat zeilend de aardbol rondtrekken is voorbehouden aan gepensioneerde echtparen op leeftijd, eenzelvige alleenstaande mannen en hele jonge stellen (nog) zonder kinderen heeft het mis. Juist de tussengeroep van veertigers met jonge gezinnen, waarbij drie het juiste aantal lijkt, zagen we de afgelopen zes jaar gestaag groeien net als de boten waar ze op varen. Zo’n twintig jaar geleden toen mijn zoon op de basisschool zat, was er veel aandacht voor kansarme kinderen in Afrika en Zuid-Amerika. Via tv en video leerde ons kind hoe kinderen elders op de wereld woonden en leefden. Anno 2019 lijken kinderen uit de westerse wereld zelf ter plaatse te moeten ontdekken hoe leeftijdgenootjes elders op de wereld leven door met hun ouders op een zeilboot de wereld rond te trekken. Naast het standaard lesprogramma waarbij mama of papa aan boord als leerkracht optreedt, doen ze korte projecten op scholen in het land waar ze op dat moment zijn. Ze leren versneld andere talen door het internationale gezelschap waarin ze continue verkeren en maken ze zich skills als een dinghy besturen, snorkelen en de marifoon bedienen snel eigen. Omdat de zomervakantie ook aan boord inmiddels is begonnen, rollen en rennen ze hele dagen heen en weer over de steigers naar elkaars drijvende huizen in de overvolle jachthaven.

Wanneer code rood buiten op het open water afgezwakt is en het signaal ‘zeil veilig’ gegeven wordt, zal de rust wel weer terugkeren al hopen wij zelf tegen die tijd ook eindelijk weg te kunnen. Twee maanden, die voelen als een eeuwigheid wanneer je gewend bent iedere paar dagen te verkassen, ligt Charlie II vast nadat we met hulp van een sleepboot de haven ingemanouvreerd zijn. Sindsdien is het wachten. Wachten op de monteur die na een dag eerst even een project een paar honderd kilometer verderop moet afmaken. Wachten op noodzakelijk gereedschap dat net even op een buureiland in gebruik is. Wachten op een testonderdeel dat eerst gedemonteerd moet worden van een vissersboot. Wachten op alwéér een feestdag. Wachten op stakende douane beambten. Wachten, wachten, wachten. Een jaar geleden vonden we het hier heerlijk relaxed. Niets hoefde, niets moest en vooral niet meteen! Nu moeten we moeite doen om niet totaal gefrustreerd te raken en verlangen we soms even terug naar Nederland waar morgen niet overmorgen is of pas volgende week maar waar morgen écht morgen is! Ook twee maanden die we anders dan anders moeten zien in te vullen nu varen, zwemmen en snorkelen geen optie zijn.

‘Heb je zin om even mee te stad in te lopen, ik wil nog wat parels kopen en stofjes kijken.’ ‘Ja, gezellig, ik kom eraan.’ Het is heerlijk dat er af en toe bekenden langs komen om de sleur te doorbreken met een gezamenlijk kopje koffie, een borrel of zoals nu om de stad in te gaan. Even later zitten we op barkrukken aan een lange counter de mooiste parels uit te zoeken uit de tientallen die op een wit kleed voor ons uitgespreid liggen. Iedere parel wordt intensief bekeken op oneffenheden en kleur. Wanneer we er de mooisten tussenuit gepikt hebben, worden de overgebleven parels behendig opgeschept en teruggedaan in de plastic bak waar ooit vanille ijs in zat, wachtend op de volgende klant die er ook weer de ‘allermooiste’ uithaalt. Voor een paar cent extra laten we onze nieuwe aanwinsten doorboren om ze te kunnen rijgen tot een ketting of armband. Zelf sieraden maken is hier in het centrum van de parelhandel big business. Een enkel zelfgemaakt sieraad is voor eigen gebruik het leeuwendeel wordt echter verkocht op straat of in kleine winkels annex ateliers.

 

‘¿Hablas español¿’ ‘Un poco’. Terug in de buurt van Charlie’s ligplaats hoor ik Spaans. Na burenwissels van Zweeds/Deens naar Engels, Frans en Amerikaans kan Rob, die nog dagelijks les volgt op Duo Lingo, zijn Spaans testen. De super hartelijke en vriendelijke vader en zoon, Jorge mayor (oud) en Jorge menor (jong) zijn naast ons komen liggen. Nog niet eerder ontmoetten we Chileense zeilers. Korte tijd later leren we meer Chilenen kennen. Zij varen op de enige zeilboot die Paaseiland rijk is het gebied waar zij vandaan komen ongeveer een maand varen hiervandaan.
Het liggen in de Polynesisch/Franse marina is soms vreselijk saai. Veel vaker hebben we verrassende en boeiende contacten in de internationale wereld van oceaanzeilers.

1 thought on “Marina Papeete

  1. Espero las problemas con el motor ser resuelto rápidamente. Todas las gentes diferente es divertido pero me puedo imaginar dos meses en el mismo puerto esta muy aburrido.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

wp-puzzle.com logo