Opnieuw inslaan

De voorraad levensmiddelen aan boord was grotendeels op voordat we Charlie II voor twee maanden alleen achterlieten aan de steiger van Marina Taina in Tahiti. Er was zelfs geen fatsoenlijke koffie meer aan boord. In een knalgele verpakking restte enkel nog wat bruin poeder afkomstig uit Panama van zó slechte kwaliteit dat een half pond eigenlijk niet eens genoeg is voor vier koppen. Daarom én met het oog op een snel vertrek naar de Tuamotu atollen waar niet veel te koop is, maken we de eerste dagen na terugkeer meerdere malen de gang naar de supermarkt, een wandeling van circa vijftien minuten langs de weg die rond het eiland loopt. Buiten de marina voert de eerste paar meter over een brede stoep die al snel overgaat in een onverhard gedeelte waar een continue stroom tegemoetkomende auto’s, twee rijen dik, ons rakelings passeert. 

Halverwege, daar waar de weg iets verbreed is zodat auto’s er kunnen stoppen, stond een overdekte groenten en fruit kraam. Tijdens onze afwezigheid is de enkele kraam een paar meter verplaatst en uitgebreid met nog twee schaartafels waardoor een heuse winkel in de buitenlucht. is ontstaan ingesloten tussen reuzen palmbladeren en grenzend aan de moestuin erachter. Het oogt donker tussen de uitstaltafels. Er is een zeil boven gespannen dat de felle zon en ergste hitte buitensluit. Tussen de in U-vorm uitgestalde waren staat een tafel waarop pompelmoezen en andere zware vruchten die per kilo geprijsd zijn gewogen kunnen worden.

Er zijn nog wat ananassen te koop al is het seizoen bijna voorbij. Met vliegertouw zijn ze per drie aan elkaar gebonden. Komkommers liggen per twee of drie in plastic frietbakjes evenals aubergines en trosjes kleine bananen. Ik heb mijn oog laten vallen op een watermeloen. Lekker koud zijn ze een goede dorstlesser. Net wat we nodig hebben. De hitte in Tahiti is wennen na de kou in Nederland. De hele dag snakken onze lijven naar vocht dat sneller op je huid verdampt dan je het naar binnen kunt gieten. De donkergroene kogel die als voetbal niet zou misstaan wordt voorzichtig op de weegschaal gelegd. Vier kilo! Het is een joekel! De volgende morgen als ik de meloen wil prepareren om in de koelkast te kunnen bewaren, staat er een laagje schuim op. Als ik het mes erin zet, stijgt er een ranzige lucht op van gistend vruchtvlees. Voorzichtig stop ik een schijfje in mijn mond om direct te merken dat smaak en geur gelijk zijn. Gatver.. niet meer te eten. Een paar tellen later verdwijnt meer dan 10 euro overboord. Géén fruit, géén sap én een hoop geld armer…balen!

Een aantal dagen later zijn we de kraam al voorbij als ik me bedenk en terugloop. ‘Wat ga jij nou doen?’ vraagt Rob. ‘Terug naar de kraam zeg ik’, ‘ik mag dan nauwelijks Frans spreken en al helemaal geen Polynesisch ik ga het toch melden. Ik laat dit niet zomaar over mijn kant gaan.’ Al gesticulerend weet ik de verkoper het meloenprobleem uit te duiden. Het is een slanke Polynesische man van een jaar of 70. Hij kijkt mij vriendelijk maar enigszins onbeholpen aan en zegt slechts ‘Ma femme, ma femme!’ Al eerder constateerden we dat in Frans Polynesië de vrouwen de baas zijn. Al duwend en trekkend om de volle winkelwagen in het zand en de kuilen overeind te houden en de goede richting in te sturen lopen we terug. De winkelwagen kunnen we in de marina achterlaten waar ze geregeld worden verzameld en teruggebracht naar de Carrefour.  Marina- of supermarktservice? We hebben geen idee. Makkelijk is het wel. Het scheelt vooral veel sjouwwerk. Bij de kraam is het druk en de man nog steeds alleen. 

Er is al een week voorbij sinds het stinkende gevaarte de oceaan inging als ik weer bij de groenten-en fruitkraam stop. Ditmaal is de jonge vrouw die mij de meloen verkocht zelf aanwezig. Ik doe nogmaals mijn verhaal dat ik van tevoren diverse malen in mijn hoofd geoefend heb zodat het er in redelijk verstaanbaar Frans uitkomt. Uit haar reactie begrijp ik dat zij het nog weet en zelfs exact hoe zwaar de meloen was. De vraag die erachteraan komt begrijp ik jammer genoeg niet (…die had ik van tevoren niet kunnen oefenen…) maar de Franse dames naast mij helpen graag. Waar ik de meloen heb gelaten? En of het goed is dat ze geld teruggeeft. De meloen heb ik allang weggegooid, dat stinkding. En natuurlijk is het prima om geld terug te krijgen. Super! 

En als er nog eens iets is, de artikelen gewoon meebrengen en het wordt geregeld! Helemaal blij vervolg ik mijn weg. Wat een geweldige service!

Vers stokbrood, Franse kaasjes, zoete appels, we blijven op en neer lopen voor dit lekkers want het is steeds al op als het op handen zijnde vertrek opnieuw moet worden uitgesteld. Het is februari. De slechtste zeilmaand in deze regio! Het ene na na het andere lage drukgebied trekt onder ons door en brengt storm en bakken en bakken regen mee, meer dan een slechte herfstdag in Nederland, die Charlie II vasthouden op de ankerplaats tussen het rif en het vliegveld van Tahiti. We doen een tweede eilandrondje, bezoeken nogmaals hoofdstad Papeete, lezen uren achtereen, leren Franse en Spaanse woorden, volgen start-en landingsbewegingen van 6-persoons zakenvliegtuigjes, grote Boeings en helicopters en wachten. We wachten tot we zeker zijn van vertrek, pas dan zullen we de dag tevoren nogmaals de gang naar de supermarkt maken om opnieuw groots in te slaan.

Een gedachte over “Opnieuw inslaan

  1. De aanhouder wint!
    Je hebt wederom een prettig te lezen artikelgeschreven en pràchtige foto’s gemaakt! Die close-up van de fuchsiakleurige bloem is zó mooi.
    Goed vervolg van jullie reis en geniet ervan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

wp-puzzle.com logo