Terugkeer naar Tahiti

Het lucht- en spoorvervoer in Nederland is in rep en roer. Treinen worden bij voorbaat geschrapt. Een dag voor vertrek wordt er net als bij aankomst ruim twee maanden geleden sneeuw verwacht. En terwijl op veel plaatsen in de wereld treinen gewoon blijven rijden terwijl er meters sneeuw valt, raken de spoorwegen in Nederland in paniek, zelfs bij een verwachte 5 centimeter. De eerste etappe van onze terugvlucht staat gepland voor 15.00 uur waardoor we uiterlijk 13.00 uur op Schiphol moeten zijn. Uurtje treinen, kwartiertje om op het station te komen. De rekensom is snel gemaakt. We besluiten rond 11.00 uur te vertrekken zodat we zowel op station Breda en de luchthaven extra speling hebben. Dat was vóór de paniek. Naarmate de dag vordert nemen de geluiden over sneeuwval en onze onzekerheid toe. We willen op zeker gaan en halen het vertrek- moment een uur naar voren. 

‘Wat zijn eigenlijk de consequenties van niet op tijd naar Parijs kunnen vliegen?’, vragen we ons daarna af. De etappe Parijs-Tahiti wordt verzorgd door Air France de vlucht tot Parijs door KLM ofwel alles bij dezelfde maatschappij KLM-Air France. ‘Of toch niet?’ Nadere bestudering leert ons dat als we de vlucht in Parijs niet halen we nieuwe tickets moeten kopen. Niks niet één maatschappij die het wel even voor ons regelt. In naam is het één bedrijf, in de uitvoering doen ze net of ze elkaar niet kennen. We hebben twee afzonderlijke tickets dus moeten we gewoon een nieuw kopen als we niet op tijd zijn. Een snelle google sessie levert een prijs op van € 8.000. ‘Nee, niet samen, per persoon!’ Bij het zien van deze prijs beseffen we dat we de vlucht in Parijs kost wat kost moeten halen. ‘Nu meteen vertrekken dan maar en rechtstreeks naar Parijs gaan met de trein? Kost wat extra maar bij lange na geen duizenden euro’s. We vergelijken reis- en vertrektijden, opstapplaatsen, reisduur. Het lijkt zo eenvoudig, direct naar Parijs, maar de werkelijkheid ligt anders. Uiteindelijk blijkt de beste optie zo vroeg mogelijk naar Amsterdam gaan en dan maar zien. Fingers crossed. 

Goed nieuws buiten ziet alles er hetzelfde uit als gisteren! Geen vlokje sneeuw te bekennen. Volgens weeronline gaan er 100% zeker witte vlokken vallen en precies in de twee laatste uren voor onze vlucht. Dat wordt spannend. Vooralsnog loopt de trein van 09.15 gesmeerd over schone rails en staan we na een rit van 53 minuten precies in de vertrekhal waar we ons direct naar de service balie van de KLM begeven. Top zijn die meiden daar! Geen moeite is teveel. Vanuit de gedachte ‘weg is weg nu kan het nog’ worden onze twee losse boekingen samengesmolten tot één, onze ‘odd’ bagage, twee nieuwe zonnepanelen, doorgelabeld én we worden op een vlucht vóór de verwachte sneeuwval gezet in stoelen met extra beenruimte. En kosten? Een papiertje met het website adres van Charlie II want ze willen onze avonturen graag lezen. Geen probleem natuurlijk.

Bij het afgeven van ons enige ruimbagagestuk bij de reguliere incheckbalie breekt het zweet nog wel even uit als de baliemedewerkster een meetlint tevoorschijn trekt. Het wordt met de nodige preciezie langs alle randen van de doos gelegd. ‘Oké’, horen we. Zegt ze echt: ‘ oké? Pff.. daar komen we goed mee weg.’ Ze heeft of een goede bui of haar meetlint is wat uitgerekt, wij weten namelijk dat de vier zijden samen van de kartonnen verpakking 2 cm boven de limiet is. Voor ze zich kan bedenken maken wij ons uit de voeten, geven de voor ons zo belangrijke lading af bij het daarvoor bestemde magazijn en spoeden ons naar de gate. Vlak voor we instappen en de eerste sneeuwvlokken neerdwarrelen, horen we dat onze oorspronkelijke vlucht geschrapt is!

Echt opgelucht ademhalen kunnen we echter pas wanneer de vleugels van ijs bevrijd zijn en de landingswielen van de grond komen. We zijn onderweg!  En het allerbelangrijkste: we komen op tijd in Parijs, niets wat dat nu nog tegenhoudt! 

Zeeën van tijd is er op Charles de Gaulle om rond te slenteren langs de winkeltjes, een Frans t-shirt te scoren en te lunchen. Op tijd bij de gate mogen we als eerste het toestel betreden als bedankje dat we onze handbagagekoffertjes in het ruim laten stoppen. Gewapend met enkel een klein rugzakje met ons vermaak voor onderweg installeren we ons op de achterste rij waar alle vier stoelen voor ons zijn. Ruimte genoeg om afwisselend te puzzelen, lezen, een filmpje te kijken en te pitten. Redelijk uitgerust arriveren we in Los Angeles. 

Omdat we achterin zitten, zijn we als een van de laatsten het vliegtuig uit. Het lijkt rustig op de luchthaven op dit tijdstip. Dan ineens is er een oploop voor ons en voor we er erg in hebben, worden we opgeslokt in een mensenmassa die trager dan traag voortschuifelt langs een met verplaatsbare linten gecreëerd labyrint. Vanaf de zijlijn worden aanwijzingen geroepen door slechts een handjevol beambten van Homeland Security die onmogelijk iedereen in de voortdurend groeiende groep mensen in de gaten kan houden. De president ‘van en voor‘ het Amerikaanse volk Donald Trump heeft de nieuwe staatsbegroting (nog) niet goedgekeurd waardoor de medewerkers van het staatsveiligheidsbedrijf voor onbepaalde tijd geen salaris meer krijgen. Geen wonder dus dat het personeel op de luchthaven ver onderbezet is. Maar controles tijdelijk versoepelen? Ho maar. Zuchtend schuifelen we verder. 

…Tahiti…’ Dat is het enige dat we verstaan van het bericht dat uit de luidsprekers knalt. Tegen beter weten in spreek ik iemand van de luchthaven aan in de hoop de lange rij te kunnen ontlopen. ‘Ik ga door naar Tahiti kan ik dan doorlopen?’ Natuurlijk niet hoe kan ik zo dom zijn te denken dat ik de controles kan ontlopen? In Amerika?! Een paranoïer volk bestaat er niet. En dus laten we onze vingers scannen en ons gezicht fotograferen bij een ‘do-it-yourself’ apparaat. Laten we nog een tweede keer onze paspoorten controleren en vingerafdrukken checken en lachen we weer vriendelijk in de camera van een van de weinige douanemannen die nog wel werkt en erop vertrouwd dat het met die financiën wel goed komt. Intussen is onze vlucht vertraagd. Maar geen nood er wordt niet vertrokken vóór iedereen met bestemming Papeete aan boord is. 

Nog even schoenen uit, electronische apparatuur in een bak, vestje uit en in een volgende bak….en dan gebeurt het. Dat kleine rugzakje met spulletjes voor vermaak… daar zit iets gevaarlijks in. Omzichtig wordt er een wit busje uitgehaald met een onleesbaar opschrift en zwart kruis in een rood vierkantje. De negerin schudt een keer met het busje dat deze reis al twee keer eerder zonder extra vragen of problemen door de scan is gegaan. Dan probeert ze met al groter wordende ogen van verbazing de tekst te ontcijferen. ‘What’s this?!’ ‘That’s Dutch’, verklaart Rob. It’s desinfection powder for the watermaker. We live on a boat! Ze kijkt ons aan, schudt haar hoofd en zegt dan met een smile: ‘you seem nice people I believe you’. We mogen door. Op dezelfde plek als we uitgestapt zijn, staat hetzelfde vliegtuig met al onze ruimbagage er nog in en ploffen we neer in dezelfde stoelen voor de laatste etappe.

De kleine luchthaven in Papeete oogt super relaxed. De controle is een fluitje van een cent. De bagage hebben we snel compleet. In de hal naar buiten spelen mannen in Hawaï bloesjes een welkomstnummer op de ukelele. 32 uur na vertrek uit besneeuwd Nederland lopen we naar buiten de felle zon in bij een temperatuur van ca. 32 gr. Welkom terug op Tahiti! IA ORANA

2 gedachten over “Terugkeer naar Tahiti

  1. Blij dat het allemaal uiteindelijk nog redelijk relaxed is gelukt, want met sneeuw in Nederland en Trump in de USA weet je tegenwoordig helemaal niet meer waar je aan toe bent.
    Geniet maar weer lekker van het heerlijke klimaat in Polynesië; wij doen het voorlopig nog wel even met onze oer-Hollandse kwakkelwinter.

  2. Ik vraag me toch af waarom jullie “desinfection powder for the watermaker” in het “rugzakje met spulletjes voor vermaak” meenemen…
    Als ze op “tripolyphosfate citric acid” gegoogled had en gelezen had wat voor effect dat heeft op houdbaarheid van de stekelrog… Ik weet niet of ze dat watermaker verhaal dan nog geslikt had. Wit poeder in je handbagage!! Hoe bedenk je het? Wél “vermakelijk”
    Jullie laatste positie op de website dateert van november. Wanneer gaan jullie weer varen? Of zijn jullie nog aan het bijkomen van jetlag en klimaatschok?
    Enjoy!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

wp-puzzle.com logo