Zes weken Markiezen 2

Eilandleven

28, partner en moeder.  Jongeman, 28 jr.  2 dagen.  49. Een foto van een lachende vrouw in de bloei van haar leven met een vol rond gezicht, bolle wangen, diepliggende ogen in een te dik gezicht. Was de veel voorkomende obesitas de oorzaak of het achter de voordeur goed verborgen huiselijk geweld? De oorzaak van hun overlijden kennen we niet maar stuk voor stuk zijn ze te jong gestorven de eilandbewoners van Fatu Hiva die hier begraven liggen. Slenterend langs de rechthoekige blokken betegeld met glanzende witte tegels met een vleugje grijs als in de toiletten van een nieuwbouw-project dringt de keerzijde van het eilandleven zich aan ons op. 

Grenada heeft niet de benodigde apparatuur om hartproblemen te behandelen, in Cuba zijn veel kwalen niet te genezen bij gebrek aan medicijnen, reuzen van eilanden met tienduizenden inwoners, modern vervoer en communicatie waar de gezondheidszorg al beduidend minder is dan in welvarend west Europa. Wat als je iets mankeert op eilanden waar helemaal niets is zoals Fatu Hiva een Markiezen eiland op een van de meest afgelegen gebieden in de Stille Oceaan? Er is géén airstrip, géén internet, we zien er zelfs geen enkele mobiele telefoon. De enige twee dorpen liggen ca. 5 uur lopen van elkaar gescheiden door een 1000 m hoge bergrug. Charlie II kan maar met moeite gedurende het daglicht de afstand naar het dichtstbij gelegen eiland overbruggen. Een snelle boot kan hier het verschil maken tussen leven en dood. 

Hoe hulp georganiseerd is maken we van zeer nabij mee als er een acuut medisch probleem rijst op een bevriende boot. We liggen in de baai Hanamoenoa op Tahuata die alleen per boot bereikbaar is op 2,5 uur zeilen van de dichtstbijzijnde medische post. Maar als je een bult ter grootte van een ei voelt op een plek waar die niet hoort die ook nog eens snel groter wordt en niet meer zonder pijn kunt zitten en lopen, is zelfs zo’n klein stukje zeilen op vlak water al geen optie en juist deze passage is een ruige met korte hoge golven, harde windstoten en veel kruisen. 

Rob gaat daarom aan land op zoek naar hulp. Het hutje verscholen tussen de palmbomen achter het strand is verlaten. Steven, de enige bewoner van de baai, blijkt niet thuis maar via onze lokale telefoonkaart lukt het contact te krijgen met de bewoonde wereld. Er zullen hulptroepen worden opgetrommeld om de patiënt bij de medische post te krijgen op het nabij gelegen eiland. Dan is het wachten geblazen. Anderhalf uur later verschijnt een rescueboot met drie man aan boord, allen vrijwilligers die hun zondagse activiteiten onderbroken hebben. Een ervan, de verpleger, blijft aan boord bij onze buren. De reddingsboot met de andere twee mannen gaat stand-by liggen op een strategische plek net buiten de baai waar communicatie met de thuisbasis beter is. Na enige tijd zien we de vrienden met bepakte rugzakken in de teruggekeerde reddingboot stappen en verdwijnen. 

Pas uren later, het is al donker, klimmen ze opgelucht weer aan boord. Ze hoefden gelukkig niet met een klein vliegtuig helemaal naar het ziekenhuis in Tahiti 1400 km verderop. Ze hoefden zelfs niet in Atuona te overnachten. In de medische post hebben ze een pijnlijke behandeling uitgevoerd die volstaat. Medicijnen moeten voor verdere genezing zorgen. Via de tam-tam is een bewoner van Hiva Oa op de late zondagmiddag nog bereid gevonden zijn motorboot achter de auto te haken, naar Atuona te rijden, daar de boot te water te laten om het stel nog dezelfde dag terug te brengen naar hun drijvende huis. 

‘Vis nodig?’ In de smalle doorvaart tussen Tahuata en Hiva Oa zijn ze nog te vinden de grote tonijnen en ze bijten graag. Met pijn en moeite halen we ‘onze’ beet binnen nadat een eerdere er met onderlijn en aasvis vandoor ging. De 95cm verse tonijn is goed voor een week lang dagelijks een ruime portie zelfs nadat we twee porties weggegeven hebben. 

We zijn terug in Atuona bekend geworden door de voorliefde voor deze plaats van de Franse schilder Paul Gaugain en de Belgische zanger/acteur Jack Brel. De bewoners, een mengeling van Polynesiers en geïmmigreerde en tijdelijk hier naartoe uitgezonden Fransen, zorgen voor een gemoedelijke sfeer. Het dorp is net als de rest van het eiland brandschoon. Een verademing ten opzichte van de (ei)landen in het Caribisch gebied waar de straatkanten uitpuilen van het afval. 

Net als bij het vorige bezoek hoeven we geen uur heuvel op te lopen naar het centrum maar krijgen we net buiten de haven een lift. Het is nog vroeg deze vrijdag. Er is nog volop keus in verse groenten uit de plaatselijke moestuinen die door straatventers in het compacte centrum worden aangeboden. De automaat in de muur van de bank spuugt de gevraagde Polynesische francs uit. Voor de ingang van het kanariegele postkantoor ligt een kleurrijke mat waarop enkele slippers prijken. Om de tegelvloer binnen schoon te houden trekken sommige eilandbewoners hun schoeisel uit en gaan blootsvoets naar binnen. Met de onze nog aan stappen we naar binnen.  Het is er druk. We zien veel bekenden. De bevolking is zo klein dat je al snel dezelfde gezichten tegenkomt. Een half uur later steken we de straat over naar de enig plek met redelijk internet plus lekkere espresso. Het lukt, met tussenpozen waarin het internet er de brui aan geeft, de meest belangrijke zaken af te handelen waarna we terug aan boord gaan en ons  opmaken voor de dagtocht naar het derde bewoonde eiland.

De Bay of Virgins op Fatu Hiva is werkelijk adembenemend! Tussen ruige donkere honderden meters hoge rotswanden varen we met een slakkengangetje de diepe baai in die doet denken aan de fjorden in Noorwegen. 15 jaar geleden waren de bezoekende boten hier op een hand te tellen nu ligt het smalle water bijna vol. Veel van de zeilboten herkennen we vanuit Panama. Ze liggen aan weerskanten van de baai waar de diepte beperkt is. Dicht tegen de linker rotswand vinden we met enige moeite nog een plaatsje voor Charlie II.  

Wanneer we vanaf de aanlegkade achter de met rotsblokken opgeworpen breakwater de hoofdstraat volgen met aan weerskanten slechts één zijstraat zien we bomen vol pompelmoezen, bananen, limoenen en sinaasappels. De vrouwen die ons onderweg aanspreken willen graag wat fruit ruilen tegen oorbellen, slippers of parfum maar het allerliefst willen ze rum. ‘Rum? Nee, die hebben we niet in de rugzak. En dan nog zouden we die nooit geven nadat we van een sociaal werker hoorden dat drankgebruik mede oorzaak is van de vele huiselijke problemen op de Markiezen.

‘Vous allez a la cascade?’ ‘Oui’, we zijn inderdaad onderweg naar de waterval en hebben niets anders bij ons dan een flesje water. Misschien kunnen we morgen iets meebrengen als we weer aan land gaan? Peut-être. We krijgen toch ieder twee pompelmoezen en vervolgen onze weg. Aan boord toch maar weer podcasts luisteren, mijn Frans is nog steeds te gebrekkig voor een uitgebreide conversatie. 

De gepleisterde vrijstaande huizen staan verscholen tussen het meters hoge groen van de fruitbomen en struiken met kelkvormige bloemen in felle kleuren die de vrouwen in hun haar dragen. Bij een bocht in de weg slaan we een onverhard pad in dat naar de waterval voert. Om de paar meter staan we stil voor een prachtige bloem, een bijzondere vogel en het magnifieke uitzicht op het grillige gebergte.

De dag erop is er geen interesse meer voor ons. Het is bevoorradingsdag. Dezelfde boot die spullen brengt van Tahiti naar Hiva Oa doet ook alle andere Markiezeneilanden aan in rondes van twee tot drie weken. Al vroeg zitten zowel de mannen als vrouwen in kleine groepjes bij elkaar bij het haventje. Zakken ocra (gedroogd cocos vruchtvlees) staan klaar om geladen te worden om elders verwerkt te worden tot cocosolie. Kinderen spelen op het veldje vlakbij of hangen aan moeders rokken. Dat ze uren te vroeg zijn, maakt niets uit. Het leven is relaxed op Fatu Hiva. Er is vandaag net als alle andere dagen niet veel te doen.

 

 

2 gedachten over “Zes weken Markiezen 2

  1. Hallo Rob en Annemiek,

    Wat een avontuur! Deze belevenis zullen jullie nooit meer vergeten. Adri vertelt mij jullie verhalen, wanneer jullie die versturen. Hij zei vanochtend dat ik deze maar moest lezen en natuurlijk de foto’s bekijken. De foto’s zijn prachtig. En die tonijn!!!
    Wat een jukel!
    Hier gaat alles zo z’n gangetje. Adri is lekker bezig met zijn stempels. Ik ben bezig met het boek over Fuerteventura. In juni zijn we 1 dag naar Den Haag geweest om de zand sculpturen te bekijken. Toen ook nog even naar het Binnenhof. Daarna lekker naar het Scheveningse strand. Daar ook lekker gegeten.
    Aan het eind van de maand zijn we oppas voor de hond van onze kapster voor 1 week. In augustus zijn we oppas voor de hond van onze vriendin Rita voor 10 dagen. Rita gaat met haar dochter naar Italie op bezoek bij haar moeder en andere familie leden.
    Lee Anne heeft een ongeluk met haar auto gehad. Auto is total loss, maar Lee Anne mankeerde gelukkig weinig. Dus nu is ze op zoek naar een andere 2de hands auto. Pa en ma zullen nu weer wat geld opsturen zodat ze wat vatsoenlijks kan kopen.
    Lee Anne en Chris zijn hier voor 3 weken geweest, waarvan 1 week naar Fuerteventura.
    Het weer hier in Brabant is tot nog toe HEEEEEL erg warm geweest. En GEEN regen. Alles is kurk droog.
    Adri en ik doen het rustig aan. WK voetballen kijken is wel leuk om te kijken.
    We wensen jullie nog heel veel plezier.
    Met veel liefs,
    Joan en Adri

  2. Heerlijk om weer iets te lezen over jullie buitenleven Rob en Annemieke!
    Wat een avonturen weer en prachtige foto’s ook.
    Wij genieten hier ook al weken van tropische temperaturen en raken er enigszins aan gewend.
    Lieve groetjes vanuit zomers Breda.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

wp-puzzle.com logo