Vele mijlpalen

Met dank aan Wouter kunnen we weer berichtjes plaatsen op de website. Vanaf nu zullen we regelmatig verslag doen van onze tocht naar de Markiezen.

De vier dagen die zijn verstreken sinds het eerste Markiezen-tocht bericht was een periode van vele mijlpalen en eerste keren, grensoverschrijdend in vele opzichten.
Allereerst passeerden we natuurlijk de evenaar. Met argusogen volgden we urenlang onze positie, snelheid en koers. ‘Gaan we de overgang naar het zuidelijk halfrond vandaag nou wel of niet halen?’ Uiteindelijk klokten we op 26 april om 21.06 uur loacle tijd (7 uur vroeger dan in NL) de 0 gr 00 min 000 breedtegraad. Geen Noord. Geen Zuid. Een seconde later is de ‘N’ een ‘S’ (south) geworden. We toasten. Trots als we zijn op onze prestatie en op Neptunus die ons goed gezind is. Zijn glaasje wijn gieten we als dank in zee. De rest van de fles maken we zelf buit, genietend van de enige alcoholische versnapering die we onszelf deze tocht toestaan.
Na een dagje rust gaat het weer los. Zuidwest  van de Galapagos bereiken we het punt vanwaar het nog exact 3.000 mijl is naar Hiva Oa. Met de snelheid van dat moment nog meer dan 30 dagen zeilen. ‘Oeps, da’s nog heel veel. En dat terwijl we er al 10 op hebben zitten. We hoopten dat we er totaal maar 30 dagen over zouden gaan doen. Dat gaat zo nooit lukken!’ We werpen een kritische blik op de windpijl op de top van de mast, schatten zonder werkende windmeter in hoeveel wind er blaast en besluiten daarop de genaker te hijsen. Een goede keuze. De snelheidsmeter, die het wel doet, schiet omhoog. Tegelijkertijd maakt de hengel een hoog gierend geluid. ‘Yes, beet! Precies op het goede moment. Onze vorige vangst is inmiddels in onze magen verdwenen. Druk met de zeilvoering hadden we alleen niet in de gaten dat ons aasvisje grote Boobies (vogels) alarmeerde. De aller brutaalste hangt nu klapwiekend met zijn vleugels aan onze vislijn. Met vereende krachten weten we hem binnen te halen terwijl hij agressief met zijn 5 cm lange scherpe snavel uithaalt naar Rob’s vingers. Met twee handdoeken over zijn kop krijgen we hem tegen de grond gewerkt. Enkele ogenblikken later kan hij bijkomen van de schrik met een vleugelpen minder en een klein wondje. Dobberend op de langgerekte deining verdwijnt hij langzaam uit beeld. Vissen willen deze dag niet meer bijten.
Stiekem had ik gehoopt wat bijzondere Galapagos bewoners tegen te komen. We gaan per slot op slechts 35 km langs het gebied. Maar behalve vliegende vis, Boobies en wel erg Nederlands lijkende meeuwen en zwaluwen zien we geen andere dieren.

Een heel ander grensoverschrijdend fenomeen is die van de tijdgrens. Als we de denkbeeldige lijn 90 graden west passeren, is 14.00 ineens 13.00 uur  waardoor we nog een uur meer van Nederland verwijderd zijn.

3 gedachten over “Vele mijlpalen

  1. Tja, als je wijn overboord gaat gooien, blijft de vis natuurlijk ook beneden. Wijn en vis maken een mooie combi. Neptunus heeft gefeest op jullie evenaar-crossing. En wat die boobies betreft: nooit gedacht dat dat vogels zijn. Ik heb bij dat woord toch iets anders in gedachten. Ik zal vanavond in de douche eens kijken of er bij een deel van mijn boobies ook wegvlieg-mogelijkheden zijn. Misschien weglokken met vis !?
    Maar serieus. Veel succes en plezier met jullie grote oversteek. Wat een avontuur.

  2. Spannend hoor!!! En Rob, nog een stevige verjaardag knuffel, de whatsapp zal mogelijk niet aangekomen zijn. Ils XX

  3. Leuk om te lezen Annemiek en Rob. De vogels hebben ons visplezier ook al aardig wat keren verpest. Ik vrees ook altijd voor een vogel aan de haak, maar weet nu hoe we moeten handelen.
    Bijzonder om over de evenaar heen te varen. Toch zeker wel foto’s van gemaakt hè dat de stand op 0 00 000
    Wij wensen jullie een goede vaart!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

wp-puzzle.com logo