Hiva-Oa!!

(18 mei 2018: Atuona – Hiva Oa – Marquesas- French Polynesië)

Op 17 mei 2018, 28 etmalen + 3 uur en 40 minuten na vertrek uit La Playitas bij Panama City liggen we voor anker in Hiva Oa. We hebben het gered, de grootst denkbare oversteek.
4.245 mijlen (7860km!) non-stop over de Grote Oceaan. We zijn er gekomen mede dankzij de vele korte gesprekken via de korte golf radio en de mailtjes van jullie die onze reis volgden. Hierdoor voelden we ons geen moment echt alleen. Dank daarvoor!
‘Vóór donker zijn we er’, zeiden we nog tegen elkaar de dag voor aankomst. Toen viel onze driekleur, onze alternatieve windmeter, recht naar beneden. Er viel niets meer te meten. Weg was de wind! De benodigde 7 knopen snelheid liep terug naar 5, naar 4, 3,5. Alles hebben we geprobeerd om de snelheid erin te houden maar zelfs met genua en genaker tegelijk in top, een unieke situatie in ons zeilersbestaan, kwam Charlie II niet meer snel genoeg vooruit. Omdat we liever niet in het donker op een nieuwe plaats wilden aankomen, zijn we met een miniscuul puntje klapperend zeil rollend, piepend, krakend en knarsend met een slakkengangetje van 2,5 – 3 kn de extra nacht doorgekomen. Tijdens de wachtwissel om 05.00 uur zagen we eindelijk de eerste contouren van land.
Varend langs een tientallen meters hoge vulkanische rotswand bereiken we de ingang van de baai van Atuona. Bij het binnenvaren komt Luc in zijn bijboot naar ons toe en heet ons welkom op Hiva Oa. We hebben kennis gemaakt in Panama en hij is de dag ervoor aangekomen. ‘s Avonds laat arriveren Duitse vrienden die zes dagen eerder dan wij vertrokken. Ook zij hebben het gered. Net als al die andere zeilers die we de uren na aankomst aan de kant treffen bij het inklaren, in de supermarkt en bij ‘Make Make’, een café/eettent mét WiFi. Overal zien we blijde gezichten en beluisteren we opgeluchte verhalen.
Met de inklaringsstempel op zak én gewapend met echte Franse baguettes stappen we terug aan boord. De champagnekurk knalt. We kijken elkaar glimlachend aan. ‘Proost! Op een geweldige prestatie!’

Wat nu?
‘Zeilen? Nee, dat doen we even niet meer. Eerst bijslapen en de benen strekken.’ Als we ‘s nacht heen en weer schuiven in ons bed door de fikse swell die hier nooit minder wordt, verkassen we toch. Op 2,5 uur afstand ligt het eilandje Tahuata. In grootte ongeveer een vierde van Hiva Oa en grofweg 15*8 km. Met uitzicht op een wit zandstrand omzoomd door palmbomen voor een steil oprijzende net geen 1000 m hoge dicht begroeide bergwand, genieten we even twee dagen van een stralende zon, kleurrijke vissen en een schoner wordende leefomgeving als we de handen uit de mouwen steken wat hard nodig is na zo’n lange overtocht.
Weer terug in Atuona is er een tweede champagne moment. We vieren de aankomst van Josje en Gerard die samen met ons uit Panama vertrokken. Hun oversteek was door de kleinere maat boot én de vorm van hun onderwaterschip, volgens Gerard een sigaar in plaats van een doos zoals de onze, langer en zwaarder. Geweldig dat zij er zijn!
Nu is het tijd om plannen te maken. Maar…rustig aan. We willen de komende 10-12 maanden uittrekken voor een afstand die we ook in een week kunnen doen. Westwaarts gaan we, hoppend langs de Frans Polynesische eilanden. Allereerst zullen we bij de overige tien vulkanische eilanden van de Markiezen aanleggen. Erna volgen de atollen van de Tuamotu groep om te eindigen bij de chique de la chique op eilanden als Moorea en Bora Bora.