aankomst schuift op

Rekenen we er op dat we de 26ste aankomen omdat het navigatiesysteem dit al dagen aangeeft, gaat ineens de wind bijna liggen. Ipv 7 mijl per uur geeft de snelheidsmeter er nog maar 4 aan. Vier dagen varen worden er ineens 7! Gelukkig blijkt de wind-dip maar een miniscuul kleintje. Al een paar uur later is de geplande aankomstdatum wederom 26 januari, twee dagen eerder dan waar we in eerste instantie op gerekend hadden. Aan wat signalen om ons heen wordt duidelijk dat we dichter in de buurt van de mensenwereld komen. Na honderden mijlen varen over smetteloos water dreven er dinsdagnacht vlak na elkaar een onbestemd geel voorwerp voorbij gevolgd door een plastic flesje l’eau mineral. Even later verschijnt op de plotter een driehoekje. Het teken van een ander schip! Op 21 mijl afstand vaart een voor het oog onzichtbaar vrachtschip achter ons langs met bestemming India. Het geeft een prettig gevoel te weten dat er mensen in de buurt zijn, al is het maar voor even. Gistermiddag kwam er een lila kinderslofje voorbij. Althans zo zag het er volgens mij uit. Rob beweerde dat het een Portugees oorlogsschip is. Een kwallensoort. Omdat ik niet helemaal overtuigd ben ga ik googelen zodra we weer internet hebben. Het weer is heel geleidelijk een beetje veranderd. De wind fluctueert iets meer evenals de bewolking waar recent zelfs wat spetters uitvielen. De golfhoogte is nog steeds zo’n 2,5 tot 3 meter. De temperatuur is inmiddels Carieb waardig. De thermometer binnen geeft op dit moment 30 gr. aan. Heerlijk warm dus. Vandaag hebben we de bimini opgezet omdat we anders het teak moeten nathouden om onze voetzolen niet te verbranden.

vijf dagen oceaan

Vijf dagen hobbelen we alweer op de golven van de oceaan. Omhoog, omlaag, links om dan rechts om. Ons bootje wordt alle kanten opgeduwd maar altijd met een flinke voorwaartse gang waardoor we al 750 mijl hebben afgelegd. Nog maar 1150 te gaan. Nadat we eergisteravond voor het laatst marifooncontact hebben gehad met Markus (hij is inmiddels buiten ons bereik)zijn we alleen met de wind, de lucht en het water. Met golven in een kleurenspectrum van lichtgrijs naar gitzwart met af en toe een lichtgevend groen vlak, met en zonder schuimkoppen, soms zo hoog dat ze bijna boven de bimini (zonneluifel) uitkomen. Golven die vliegende vissen uitspuwen waarna ze met een harde klap op dek belanden. Water waarin nog heel veel huist wat we niet kunnen zien maar volgens onze dieptemeter vlak onder de kiel doorgaat. Na tandafdrukken in een kunsstof aasvis gezien te hebben, willen we ook liever niet weten wat er onder het oppervlak schuil gaat. Ook het wolkendek biedt vaak een boeiend schouwspel. Zo is de lucht een witte watten deken dan weer is de hemel strakblauw en brand de zon op onze bol. In zeilersjargon zet je koers naar het zuiden tot ‘de boter smelt’. Dan draai je naar het westen. Nou, die smelt inmiddels wel. Afgelopen nacht was het voor het eerst zelfs te warm voor een jas. Overdag vermaken we ons met dezelfde dingen als thuis. Beetje lezen, beetje schrijven, spelletjes doen op de i-pad, huishoudelijke en technische klusjes zoals koken, olie bijvullen in de generator en een losgeraakte kraanlijn ontwarren en weer zekeren en natuurlijk de zeilen en koers in de gaten houden en weerbericht binnenhalen. Dit lijkt misschien heel relaxed. Doch schijn bedriegt! Bij alles wat we doen moeten we onszelf schrap zetten. Willen we iets te drinken inschenken, moeten we het glas of de beker in de gootsteen zetten anders kan het zomaar gebeuren dat je in het luchtledige schenkt omdat je glas ineens aan de andere kant van het aanrecht staat. Moet je naar de toilet, heb je net je broek naar beneden en wil je gaan zitten, maakt de boot een zwieper, valt de deksel op de pot en plof jij met je blote billen op het harde plastic. Daarbij is er het nooit stilvallende, soms oorverdovende geluid van aanstormende golven, van het piepen, kraken, kreunen en bonken van het houtwerk binnen,van boeken die bewegen, glazen die rammelen,deuren die dichtklappen, enzovoort. Hoezo relaxed?

1ste etmaal

135 mijl dichter bij Suriname, golven 2,5mtr. gem. snelheid 5,6 knopen. Na een korte schermutseling tussen het anker van een 60voeter en onze railing zijn we weg. Op naar de brandstofpomp. Iets meer dan 300 ltr. heeft Charlie II verbruikt tussen Las Palmas en Mindelo. Terwijl de meter loopt herstelt Markus snel de schade. Dan zijn we echt op pad! SY Devine en Hei Matau (van Markus) volgen snel. De Devine is al snel onzichtbaar. Markus en Sabine blijven op zichtkoers tot de nacht invalt. Ondanks volle maan , waardoor het niet helemaal donker wordt, is de afstand te groot om elkaar te kunnen zien. We houden contact (ook de volgende dag) via de marifoon. De eerste ochtend vult Rob met een technische klusje. Hij rommelt met de instellingen van de auto-pilot omdat deze weer geregeld uitvalt. Met wat tips, plus de handleiding erbij, krijgen we weer een betrouwbaarder apparaat. Vandaag hebben we ook twee keer beet gehad, echter zonder resultaat. De vissen waren zo goot dat ze er beide keren met hele volledige tuig vandoor gingen.

Nostalgie en lekker hapje.

Op het strand van Santa Cruz sprak Rob met een groepje jonge militairen van de luchtmobiele brigade op oefening op Curacao. Ook Rob was eind zeventiger jaren een van de uitverkorenen die tijdens zijn dienstplicht Curacao mocht bezoeken. Sindsdien riep hij, als de naam Caracao viel, “Ooit ga ik terug!” Niet wetende dat het eiland vijfendertig jaar later zijn nieuwe residentie zou worden. In de buurt van de marinebasis herkende hij ineens weer de plek waar hij als jong broekie voet aan wal zette. Ook de “Pontjesbrug” met de gekleurde gevels aan weerszijden was een punt van herkenning.

Onze woonwijk maakte geen herinneringen los al bestond die toen al wel. Het huis, een jaren ’60 bungalow met een enorme veranda voor het eeuwige buitenleven staat in een heerlijk beschutte tuin. Het is er een gekwetter van jewelste onder de bladeren van de palmen. Fel gekleurde vogels in geel, zwart en oranje, waaronder hele brutale ‘suikerdiefjes’ vliegen af en aan. De bodem wordt bevolkt door een uitgebreide familie salamanders die zich vooral in de ochtend van dichtbij laten bewonderen in de hoop wat lekkers te krijgen. We stoppen ze af en toe wat broodkruimels toe. Zodra het zonnetje verdwijnt en zeker na een regenbui  die deze periode vrijwel dagelijks de lucht een keer zuivert, zijn muggen onze huis- en tuin genoten. Vrienden zullen we ze nooit noemen want ze prikten ons de eerste dagen helemaal lek. Het dragen van een string bleek zelfs een vrijbrief om ook mijn billen te voorzien van tientallen jeukende bulten! Het sap van de Aloe Vera plant die we tussen de palmbomen zagen staan, geeft gelukkig enige verlichting. Meer dan de middeltjes uit de winkel. Zwemmen in het zoute water van de oceaan helpt ook tegen het gekriebel en daarvoor hoeven we niet ver weg. Op loopafstand ligt een kleine baai met strand verscholen achter een muur met toegangspoort van een bar- restaurant. Een avond hebben we er onszelf getrakteerd op een romantisch ‘diner voor twee’. Tafeltje aan het water, blote voetjes in het zand, heerlijk visje en uitzicht op een prachtige zonsondergang.

Natuurlijk hebben we ook de ligplaats verkend voor de boot. Morgen gaan we er nogmaals kijken zodat het goed op ons netvlies staat. Erna vliegen we alweer terug naar Lanzarote om de reis met Charlie II te vervolgen.

image