Augustus in Grenada …vastlopers, carnaval, en meer…

Terug op ons geliefde eiland vallen we met onze neus in de boter. Riens en Ineke van de Zeezwaluw die voor ons liggen weten een tentje waar je heerlijk spareribs kunt eten. En dus gaan we met zijn vieren op pad. Uiteraard in de open lucht gezeten aan een houten picknick tafel genieten we van de muziek van een gelegenheidskwartet van overjarige zeilers, van sappige spareribs en zo mogelijk nóg lekkerder frietjes. Zelfs een stortbui mag de pret niet drukken.

Na lang wachten eindelijk hulp

Na lang wachten eindelijk hulp

Vastlopers
De een zijn leed is de ander zijn vermaak. In de ochtend zien we een werkboot aan komen varen die voor ons langs wil. Precies over de plek waar wij zelf bijna aan de grond liepen. Weet hij niet dat het daar ondiep is? Dat is vragen om problemen. Het water is aan het zakken! Het wordt laag tij. En ja hoor, even later ligt het schip zo vast als een huis. Wat nu? We horen de kapitein wat bevelen schreeuwen naar de bemanning. Dan beginnen ze te sjouwen. Alle zware materialen. Van achter naar voor. Het gaat niet van harte en zeker niet snel genoeg naar de zin van de kapitein die almaar opgewondener zijn mannen probeert aan te sporen die vervolgens steeds harder beginnen te zweten in de toenemende hitte en vrijwel windstille baai. Vol belangstelling en het nodige leedvermaak zien we aan terwijl het schip steeds vaster komt te liggen. Alle effort ten spijt komt het schip pas van zijn plek als het een paar uur later tijdens rijzend tij met hulp van een toegesneld slepertje wordt losgetrokken.

Help!

Help!

In Prickley Bay slaat een vissersschip los op een dag dat er flink wind staat en wordt door de golven op grote rotsblokken geduwd waar hij vast blijft liggen. Wij van Charlie II steken een helpende hand toe door een lijn te beleggen aan een boei die voorkomt dat het schip niet tegen de rotswand slaat en de schade beperkt blijft tot de onderkant.

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Luide muziek

Luide muziek

DSCN3695

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Carnaval Grenada 2016

Trotse broer en zus

Trotse broer en zus

Carnaval
En dan is het carnaval. Drie dagen feest. Drie dagen optocht. Drie dagen oorverdovende muziek. De ‘Jab-jab‘ olie en verf optocht waarbij de omstanders flink bekogeld worden, houden we voor gezien nadat we een bootje voorbij zien komen met angstaanjagend geschminkte deelnemers en op de steiger bijna uitglijden over zwarte verf. De grote parade was een enorme happening. Wat een kleurenpracht! Jong en oud, dik en dun, fraai uitgedost met veel veren, dansend door de straten van de stad.

Da's best een donkere wolk

Da’s best een donkere wolk

Regen?

Regen?

Tranquility

Tranquility

Tijd voor een sundowner

Tijd voor een sundowner

water verwarmen voor de (af)was

water verwarmen voor de (af)was

Regenboog

Regenboog

St.George

St.George

Storm of orkaan?
Het leven is net weer gewoon. Saai! Gewend als we zijn steeds nieuwe omgevingen op te zoeken (wat door het orkaanseizoen onmogelijk wordt gemaakt) als we worden opgeschrikt door storm: invest99L die op ons af dreigt te komen. Vol spanning volgen we de berichten op de weer-app’s en de site van het National Hurricane Centre. Ik wordt bang gemaakt door een Amerikaan en hurricane ervarene die ik tijdens een wandeling tegenkom. Volgens hem gaan we metershoge golven krijgen, liggen we bij St George absoluut onveilig, moeten we een hurricanehole (beschutte plaats tussen de mangrove) opzoeken of eigenlijk nóg beter: naar Trinidad uitwijken zoals hij. We overleggen samen Rob en ik. Praten er met anderen over. Moeten we weg? Naar Trinidad? Of toch maar naar Bonaire? Is wel drie dagen varen en weer lastig terugkomen naar het oosten weten we nog van vorig jaar. We besluiten nog even af te wachten. Een goede beslissing. Al snel blijkt Invest99L loos alarm! Pff..daar komen we goed mee weg. Uh..nee…niet weg, we blijven.

Posted in Grenada | Leave a comment

Vakantie in Carriacou, Grenada, West-Indies

Onze vakantie in Carriacou begon met een geweldige zeiltocht langs de westkust van Grenada. Sinds lange tijd voeren we aan de wind met volledige, volle, strak gebolde genua en grootzeil. De eigenaar van de catamaran die gelijk met Charlie II opvoer moet wel jaloers geweest zijn. Terwijl zijn partner beneden zat, stuurde hij alleen op drie hoog zijn boot op de motor omdat een catamaran slecht zeilt in aan de windse koersen. Daarbij liters brandstof verstokend, niet harder vooruitkomend dan wij met uitzicht op onze kuip waar wij heerlijk relaxed samen van een kopje koffie genoten.

In Tyrrel Bay droppen we het anker in een witte zandplek op 4 m diep helder water tussen een overwegend met kort gras begroeide bodem vol kleine levende beestjes. Miniatuur visjes, een lichtgekleurde slang met roodbruine cirkels op zijn langgerekte lijf, een pijlstaart roggetje.. Er is van alles te zien als je je hoofd onder water steekt. De eerste vijf dagen doen we dan ook niets anders dan dat en een beetje rommelen aan boord.

Een van die dagen is het begonnen. Na het invallen van de duisternis. Een indringend geluid. Avond aan avond opnieuw horen we getsjirp dat we herkennen van plekken met veel bomen en struiken. Tijdens onze zoektocht naar de locatie van dit niet alledaagse bootgeluid lijkt het zich steeds te verplaatsen. Nu eens is het te horen aan bakboord, dan bij een van de stuurwielen, dan meer naar voren maar als we een stap in die richting zetten lijkt het ineens weer van achter te komen. Met mijn oor bijna op de grond speur ik de kuip af. En dan ineens is het duidelijk. Het lijnenluik is het nieuwe thuis geworden van een krekel. Zien doen we hem, of is het ‘haar’, niet. Horen des te meer. Met grote regelmaat kloppen we op het deksel om hem voor even te laten stoppen. Totdat op een dag kloppen ineens niet meer nodig is. Het blijft stil. Ook de daaropvolgende dagen is er geen getsjirp meer te horen. Zo plotseling als het begon, zo plotseling is het weer gestopt.

De baai is intussen met de dag voller gelopen met boten die aan de jaarlijkse zeilwedstrijden meedoen. In de aanloop naar dit feestelijke 3-daags evenement gaan we met een grote kom pastasalade naar de zeilers potluck (een gezamenlijke maaltijd waarbij iedereen een gerecht meebrengt om te delen) met loterij. Met een rits loten waarmee we bijdragen aan nieuwe schooluniformen dingen we mee naar de hoofdprijs. Maar ipv de overheerlijke fles wijn valt ons een afzichtelijk plastic schaaltje ten deel met de afbeelding van de kerstman die we achterlaten op tafel waar het al snel als afvalbakje dienstdoet. Nee , dan de veiling voor hetzelfde goede doel. Die zorgt voor een win-win situatie voor zelfs drie partijen! De broodbakmachine waarin Rob’s baksels met de regelmaat van de klok instortten hebben we ter beschikking gesteld en wordt verkocht! Hij staat nu niet meer werkloos weg te roesten aan boord, iemand anders is er blij mee én er is extra geld voor de school. En brood? Dat kneedt Rob voortaan met de hand, schuift het in de oven en komt er 20 min later uit: bruin, knapperig en heerlijk!

De wedstrijd dagen ‘limen’ (Grenadees) we of ‘hang out’ (Amerikaans) in hoofdstad Hillsborough. Met een drankje in de hand hangen we rond op het strand, de pier en slenteren door de hoofdstraat. De laatste dag: ‘Emancipation Day’,een nationale feestdag, zijn de eilandbewoners massaal samengestroomd in hun zondagse kleding. Er is oorverdovende muziek uit clusters boxen die buiten her en der staan opgesteld. Mensen dansen midden op straat. Wij kopen Grenadese fish & chips met tomatenketchup aan een van de vele kraampjes. Op de pier joelen we net zo hard mee met de andere omstanders als jonge mannen meters boven het oppervlak vanaf de pier, zonder succes, een glibberige paal proberen te bedwingen en in het water storten. Het is een mooie afsluiting van de vakantie. Na nog een dag nietsdoen zeilen we in wederom super condities terug langs de oostkant van Grenada met eindpunt Clarkes Court Bay en het dorpje Woburn.

(wellicht is enkelen van jullie opgevallen dat de foto’s er gedraaid instonden. Het is absoluut onduidelijk waarom dat was. op de iPad stonden ze gedraaid, op de Mac gewoon rechtop. We hebben ervoor gekozen ze er even af te halen en zijn nu bezig met het opnieuw uploaded. door de langzame verbinding kan dit even duren)

Posted in Grenada | Leave a comment

Race tegen de klok?

De aankomst van onze zoon Wouter in de Carieb is deze keer de deadline. In maximaal 10 dagen moet Charlie II de afstand tussen St. Maarten en Martinique overbruggen. Voor degenen die de kaart goed kennen nog iets preciezer: van Simpson Bay naar Fort de France. Hemelsbreed 240 mijl. In één vaartocht minder dan twee etmalen. In 10 dagen moet dat zéker lukken, toch?
Op de eerste etappe naar Antigua zijn we het er al snel over eens. De motor maakt een vreemd geluid. Anders dan anders. Ons schip trilt ook heel erg. Iets wat we niet eerder hebben gevoeld. ‘Zou dat komen door de lijn van de bijboot die in de schroef heeft vastgezeten tijdens het uitstapje met mijn neef?’ vragen we ons af. Rob is net na het voorval met de lijn onder de boot gedoken. Hij heeft er niets vreemds gezien. Volgens een bevriend zeiler en techneut die we in Jolly Harbour treffen, is het hoogstwaarschijnlijk een as die minimaal verbogen is waardoor deze in plaats van soepel door een ring of bus heen en weer te schuiven iets langs de binnenkant schuurt. De as moet alleen maar ‘opnieuw inslijten’ waarna geluid en trillen vanzelf verdwijnen. Gerustgesteld beginnen we aan deel twee van de reis.image

Aan de westkust van Guadeloupe maken we twee stops. In Deshaies en Pigeon Bay herkennen we al snel zeilers die net als wij onderweg zijn naar het zuiden en dezelfde stops maken. Hierdoor voelen we ons minder alleen op ankerplekken die tijdens het hoogseizoen tussen december en april uitpuilen van de charterboten maar nu slechts een handjevol permanente bewoners herbergen.
De motor die door het goede zeilweer alleen gestart hoeft te worden bij het aankomen en wegvaren van de ankerplaatsen lijkt iedere keer dat we het contact aanzetten meer trillingen te veroorzaken. Omdat dit in tegenspraak is met het verhaal over het ‘inslijten’ beginnen we ons toch wel zorgen te maken. Er lijkt meer aan de hand te zijn dan een licht verbogen as. Het liefst zouden we er een kenner naar willen laten kijken. Zeker met het oog op het bezoek van Wouter met wie we gepland hebben naar Grenada te zeilen. Maar wie? En waar? We komen net van het zeilers-onderhouds-mekka vandaan. Teruggaan is gezien de tijdsdruk geen optie. ‘Zit er op Guadeloupe geen Volvo dealer? vraag ik Rob. Ik meen me te herinneren dat we er tijdens onze weg omhoog iets over gelezen hebben.’ Na wat geblader in de gids vind ik het juiste artikel plus een advertentie van het bedrijf. Het zit niet op Guadeloupe maar in Case Pilote een van de oudste kustplaatsjes van Martinique. Een paar mijl vóór onze eindbestemming. Mooier kan niet!
We zetten direct direct koers naar de Volvo-man met slechts een stop van uur in Les Saintes om Uitreis stempels te halen. Tegen het ochtendgloren laten we twee mijl voor onze bestemming het anker neer. Té moe om verder te kunnen. Het is bovendien nog te vroeg om te kunnen bellen. In ieder geval zijn we op ruim tijd vóór het bezoek op Martinique. Nu maar hopen dat de motorproblemen ook tijdig opgelost zijn.

IMG_1333 DSCN3513

Een verademing is het, afspraken maken met een Europeaan. Een Zweed in dit geval. Wát een andere manier van werken dan gebruikelijk in deze contreien. We liggen nog maar amper vast of er staat al een monteur aan boord om de motorgeluiden en- trillingen te beoordelen. Er zijn serieuze stukken en door tijdig te stoppen hebben we erger voorkomen. De problemen die wij nu hebben kwamen bij de eerste exemplaren van ons type motor veelvuldig voor. Door modificaties is dit verholpen maar daardoor zijn helaas de benodigde onderdelen niet meer op voorraad. Het is dus niet Frank’s schuld dat het onderdeel vanuit België moet komen, dat door het tijdverschil levering over het weekend getild word, dat het bagageruim van het vliegtuig te vol is waardoor ons pakket pas de daaropvolgende dag meekan! Frank houdt ons in ieder geval continue op de hoogte, zorgt voor een huurautootje en gratis snel internet. En nog op dezelfde dag van levering van het benodigde materiaal wordt de motor van Charlie II gerepareerd.

image IMG_0129 DSCN3472 DSCN3485

De drie dagen die we met Wouter vastliggen in het vissershaventje van Case Pilote maken we van de nood een deugd door wat high lights van het eiland aan te doen. Zo maken we een wandeling op hoogte over een smalle, betonnen rand langs een door slaven aangelegd kanaal. In St. Pierre bekijken we de overblijfselen van de allesvernietigende vulkaanuitbarsting uit 1920 en bestuderen gekleurde vissen op een mooie snorkelplaats vlak bij de ligplaats van Charlie II. Onderwijl kan hij wennen aan het boordleven en tijdverschil van zes uur met Nederland. Zodra Charlie weer op pad kan, hoppen we zuidwaarts van baai naar baai en van eiland naar eiland om zoveel mogelijk Caribische sfeer te proeven.

DSCN3605 DSCN3612 DSCN3617 DSCN3583

Wouter beleeft veel eerste keren. Een eerste nacht varen op zee, een sprong van een echte klif, zijn eerste duikles en een lesje in Caribische verkoop techniek. Als we in Anse d’Arlet de souvenirwinkel uitkomen met nieuwe rookwaar roept een local naar Wouter: ‘Belle moustache!’ Blij verrast blijven we staan. Precies waarop de man hoopte. Want pas als hij onze volle aandacht heeft, komt zijn ware bedoeling boven en vraagt om een sigaret. Na het compliment is het moeilijk weigeren zodat hij even later met in iedere hand een sigaret afscheid neemt.

DSCN3623 DSCN3625 DSCN3620 DSCN3574 DSCN3586 DSCN3600

DSCN3525 DSCN3530 DSCN3548 DSCN3549 DSCN3551 IMG_0930

 

Na een krappe drie weken sluiten we de vakantie af zoals we begonnen zijn. Met de bezichtiging van enkele high lights. Nu op het Engelse eiland Grenada vanwaar Wouter in de vroege ochtend van vrijdag 17 juni 2016 begint aan de lange terugreis naar Breda via Barbados, Martinique, Parijs en Amsterdam.

Posted in Uncategorized | 2 Comments

Terugkeer op St. Maarten

Posted in St.Maarten | 3 Comments

Rob’s wens gaat in vervulling

‘We varen even bij ze langs. Vragen of ze mee willen’, zegt Rob doelend op vrienden die verderop liggen in Marigot Bay (Franse zijde St. Maarten) en we na maanden weer treffen. ‘Wij gaan naar het happy hour in Lagoonies-bar (samenscholingsplek van menig Nederlands zeiler). Zin om mee te gaan?’ ‘Ja, wij wilden ook zo gaan. We komen zo wel achter jullie aan.’ ‘Oké, tot straks!’ Rob trekt de gashendel open en we tuffen onder de Marigot Bridge door de Lagoon in, het binnenmeer dat overloopt van de Franse in de Nederlandse kant van het 2-landen eiland. Halverwege horen we achter ons een luid gejoel. ‘Tot zóóó!’ We hoeven ons al niet meer om te draaien om te zien wie dat zijn want op datzelfde moment worden we voorbij gestoven door de veel snellere bijboot van onze vrienden. In de lagune in St. Maarten waar het vol ligt met mega jachtenkom je er al snel achter dat hoe groot of snel je boot ook ishet altijd nóg groter, nóg sneller kan. Rob hoeft niet groter maar wil wel graag sneller. Althans met de bijboot. Met mij is de discussie hier al over gevoerd. Sneller betekent diefstal gevoeliger, zwaarder (nóg moeilijker op te takelen), duurder terwijl we iets hebben dat goed werkt en we nooit haast hebben. Echt noodzakelijk onderhoud gaat voor. En daar hebben we een hele waslijst van. Polyester reparatie, nieuwe antifouling, nieuw canvas (van het huidige scheuren de naden open en alles lekt als een zeef), nieuwe marifoon en meer. Dagelijks varen we door de lagune op zoek naar de juiste onderhoudsbedrijven die rondom de plas in grote getale te vinden zijn. Tijdens een van deze tochtjes gaat Rob’s wens toch in vervulling. De motor begint plotsklaps te sputteren. Hikt nog een paar keer om er vervolgens helemaal mee uit te scheiden. Een sleep door een andere dinghy brengt ons bij Lagoonies waar we onder net genot van een kop koffie strategie bepalen. Onze bijboot heeft inmiddels bijna dagelijks extra lucht nodig om te blijven drijven (de lijm tussen de naden van de opblaasdelen lost langzaam op). De motorstukken zijn een herhaling van problemen die we er in Suriname mee hadden. Nog wel te repareren maar voor hoelang? Je snapt het waarschijnlijk al. De dag erop snellen we met 9 paardenkrachten meer (15 nu) in onze nieuwe bijboot in de helft van de tijd door de Lagoon.

Tien dagen wonen we op hoogte als Charlie II op blokken op de wal staat voor versteviging van het achterschip en een nieuwe algen werende laag aan de onderkant. Net op tijd voor de start van de Heineken regatta liggen we weer voor anker. Nu in Simpson Bay, de Nederlandse kant. Op de eerste rij naast de vaargeul met uitzicht op de brug zien we de 200 deelnemende schepen langs varen. Het is een gekrioel van jewelste als aan het einde van een wedstrijddag iedereen weer de Lagoon in wil. Net als bij het invoegen op de snelweg op het drukste punt in Nederland komen de boten van alle kanten op de vaargeul af en moeten dan invoegen tot ze in één file achter elkaar naar binnen kunnen zodra de brug geopend is. Na afloop van dit zeilevenement keert de rust snel terug. In een paar dagen tijd verdwijnende de boten een voor een naar het Franse St. Barth (Saint Bartholomy) of het Engelse Antigua voor een volgende wedstrijd.

Ook wij zeilen, nog wel voor de echte drukte, naar St. Barth waar we genieten van een wandeling over een verscholenpad langs de kust met fraaie vergezichten. Maar het meest spectaculair vinden we het binnenkomende en vertrekkende vliegverkeer. Door de hoogte van het landschap aan de ene kant van de korte landingsbaan en de zee aan aan het andere einde duiken de kleine toestellen (tot max. 20 pers.) schommelend door de harde wind steil naar beneden om vol in de remmen te gaan zodra de zielen de grond raken zodat ze niet aan het einde van de landingsstrook in het zilte nat verdwijnen.

Uitgerust keren we terug naar St. Maarten voor onverwacht bezoek uit Nederland. Voor het eerst varen op een zeilboot, onderweg vis vangen voor op de barbecue, een nachtje slapen op het water, dolfijnen en een heuse haai spotten (gelukkig waren we net weer aan boord na het snorkelen). Ondanks wat lichte zeeziekte hebben onze neef en zijn vrouw twee heerlijke dagen aan boord. Met een gezamenlijk bezoek aan de wekelijkse braderie in Grand Case sluiten zij een geweldige vakantieweek af. Wij varen Charlie II terug de Lagoon in, nemen afscheid van Nederlandse, Canadese en Duitse vrienden die we langere tijd niet zullen zien en laten de harde wind achter ons voor vertrek naar Nederland.

Foto’s volgen zodra we in Nederland zijn!

Posted in St.Maarten | Leave a comment