Colombia

Colombia, we dachten dat we er nooit zouden komen toen we de noordoost hoek van Jamaica om waren. Uren voeren we al kruisend langs de kust zonder dat het einde in zicht kwam. De halve knoop stroom tegen volgens de boekjes waren er in werkelijkheid drie! De golven veel hoger dan we comfortabel vinden. Charlie II maakte zich hier allemaal niet druk over zodat we uiteindelijk natuurlijk toch ons doel bereikten. De zware tocht zorgde nog wel even voor paniek toen ik Rob vlak nadat we in Santa Marta aan de steiger lagen buiten westen op het toilet aantrof. Hulptroepen waren gelukkig snel ter plaatse en na toediening van vocht, zout en suiker knapte hij snel weer op.
Inmiddels zijn we alweer bijna twee maanden in dit zuid Amerikaanse land. Het land dat tot voor kort nog gedomineerd werd door gerillabeweging FARC. Het land van drugsbaron Pablo Escobar die vanuit Medellín, destijds de gevaarlijkste stad ter wereld, zijn imperium runde. Inmiddels heeft de FARC stappen gezet richting vrede en is Escobar overleden waardoor we veilig het binnenland kunnen verkennen.

Cartagena

Cartagena

Cartagena

“Colombia is an amazingly hospitable place, don’t be surprised if locals stop you to say thank’s for visiting their country. Eric Kracht van National Geographic schrijft dit als insider tip in hun reidgids voor Colombia.”

Aan de noordkust in Santa Marta (500.000 inwoners) en in Cartagena (ca 1 miljoen inwoners) ervaren we dit inderdaad zo. Maar of dit ook geldt voor de rest van het land? Er is maar een manier om hier achter te komen. Precies! Op pad gaan! Met meerdere reisgidsen en ervaringen van zeilers die ons voorgingen als leidraad stippelen we een globale route uit met de mogelijkheid die dagelijks te wijzigen. Vroeg in de avond lopen we met Josje en Gerard, onze rolkoffertjes en rugzakken de haven uit op zoek naar een taxi. Normaal gesproken geen probleem maar het is vakantietijd en zo druk dat meerdere chauffeurs ons niet willen meenemen. Niet onvriendelijk doch begrijpelijk want het busstation waar we heen moeten is te ver buitenaf waardoor ze minder ritten kunnen maken en daardoor broodnodige inkomsten kunnen mislopen. Bij de 4e hebben we geluk. Voor het standaard bedrag van COP 8.000 (€ 2,35) brengt hij ons heelhuids, naar de terminal vanwaar de grote-afstand-bussen vertrekken. Geen simpele opgave bij de Colombiaanse rijstijl waarbij scooters busjes en auto’s zigzaggend over straat gaan gebruikmakend van ieder gaatje om maar zo snel mogelijk van A naar B te komen. Het bussennetwerk is geweldig. Iedere plaats tot de kleinste gehuchtjes toe zijn per bus bereikbaar. Afhankelijk van de afstand en luxe (is er een toilet aan boord, is er WiFi, etc.) wordt er onderweg een of meerdere malen gestopt voor een plaspauze, voor de lunch of bij een controle post waar de chauffeur zich moet melden. Op de stations kun je vrijwel altijd iets te snoepen, te eten en te drinken kopen. Op de grotere stations vind je ook souvenirs of zelfs attributen om je reis nóg comfortabeler te maken. Kaartjes koop je simpelweg aan het loket of nog simpeler van tevoren op het internet. Bagagerestricties zoals bij de luchtvaartmaatschappijen zijn er niet. Zelfs honden gaan mee in het ruim.
Negen uur rijden we door een donkere nacht waarin weinig valt te zien. Maar met de rugleuning van onze stoelen naar achteren en de voetenbankjes uitgeklapt slapen we wel zodat we redelijk uitgerust in de vroege ochtend in Bucaramanga arriveren (…kilometer landinwaarts) voor de overstap naar San Gil. Op dit rustige tijdstip waarop we als toeristen opvallen begrijpen we dat iemand ons komt halen als de bus ongemerkt is gearriveerd. We verbazen ons wel als dat ook op de meest drukke terminals gebeurt zonder dat we ons hoefden te melden. Hoezo weten ze dat ze ons moeten hebben?

Op stap met de bus

Wat een uitzicht

Onderweg een lapje vlees eten

Zie je dat uitzicht! ‘Die natuur!’ ‘Zó mooi!’ ‘Wat een prachtig land!’ Af en toe ontsnapt ons een kreet maar meer nog zuigen we sprakeloos de onbeschrijfelijke natuurschoon van Colombia op als we langs de diepste canyon ter wereld rijden. Tussen de groene hellingen schittert in de peilloze diepte het water van de rivier. Boven de canyon hangt een kabelbaan zien we in het voorbijgaan. Bij het binnenrijden van San Gil wordt duidelijk waar de regio om bekend staat. Outdoor activiteiten. Auto’s met aanhangers vol rubber vlotten en opschriften als abseilen, ziplinen, raften en kabelbaantour rijden af en aan.
‘Left, right, left..’ ‘een, twee, een..’ de kreten om het tempo aan te geven schallen door de lucht. Bij het zien van zo veel vlotten bij 30+ graden kon het natuurlijk niet uitblijven. De ochtend na aankomst in het bruisende stadje bedwingen we met een vlot de stroomversnellingen in de rivier Ponce bijgestaan door twee jonge Colombiaanse stelletjes die maar wat graag optreden als tolk met het beetje Engels dat ze machtig zijn.

Zie ons gaan!

‘That is…’ ‘The name is…’ Here you…‘ Onze voorbuurman draait zich geregeld om om de namen van de stadjes te noemen die we passeren of te vertellen wat er de moeite waard is in moeilijk verstaanbaar Engels. Tijdens de lunchtstop komt hij zelfs met een sapje aan. Een bijzonder Colombiaans drankje dat we beslist moeten proberen.
Het is alweer de zoveelste busrit tijdens onze twee weekse trip. En wederom worden we aangesproken. De eerste vraag is steevast: ‘Waar kom je vandaan’. En vrijwel net zo vaak wordt ons gevraagd wat we van het land vinden en wat we allemaal gaan bezoeken of al bezocht hebben. Dit gebeurt niet alleen tijdens de busritten maar eigenlijk overal waar we komen. Op de pleinen en in de musea in de grote steden Bogota en Medellín, in de hotels, in eettentjes, barretjes en winkels.


Jongeren proberen hun Engels te verbeteren door een praatje aan te knopen, ouderen steken een heel verhaal af in het Spaans of geven enkel een hand of schouderklopje met de vriendelijkste glimlach op hun gezicht. En al heb je in een winkel een uur nodig om iets simpels te vragen in je gebrekkige Spaans de rij wachtenden blijft geduldig wachten.
En ja, soms worden we letterlijk bedankt zoals Eric beschrijft.

Kleurrijk Bogotá

Misschien komt door het roerige verleden van het land dat de bevolking zo vriendelijk en positief is zoals een van de gidsen beweerde of misschien is het gewoon de Colombiaanse aard. Voor ons maakt het waarom ervan niet uit. Wel dat we ons hierdoor ongelooflijk welkom voelen. Dit gegeven in combinatie met de prachtige natuurschoon, de bijzondere steden, de vele (gratis) musea en schitterende kathedralen, de eenvoudige manier van reizen en betaalbare prijzen maakt Colombia tot een top vakantiebestemming.

even de omgeving op ons in laten werken

Bogotá van boven af

Ontbijt in een hostel

Beeld van Botero

Mooie architectuur

één van de vele prachtige vergezichten